ចង់​បាន​សៀវភៅ​ជោគជ័យ និង​អត្ថន័យ​ជីវិត ដែល​និពន្ធ​ដោយ​លោក ព្រាប កុល សូម​ទូរស័ព្ទ​មក​លេខ ០១២ ៦១៣១៣១

read more

បទបង្ហាញអំពី «លក្ខណ:សម្បត្តិនៃអ្នកដឹកនាំល្អ» ក្នុងវិទិកាយុវជន ថ្ងៃទី ១៩ មិថុនា ២០១៦

Blog Content Khmer

  • ជំពូក១ ស្គាល់ខ្លួនឯង រៀបចំគោលដៅ និងផែនការសកម្មភាព ដេីម្បីភាពជោគជ័យ និងសុភមង្គល

    មនុស្សយេីងគ្រប់រូប ដែលបានកេីតមកលេីភពផែនដីបានស្ពាយមកជាមួយនូវចម្ងល់ជាច្រេីន។ យេីងអាចកត់ សម្គាល់ឃេីញចម្ងល់ទាំងនេះនៅក្នុងកែវភ្នែកទាំងគូររបស់ក្មេងៗ ចាប់តាំងពីពេលគេកេីតចេញពីផ្ទៃម្តាយភ្លាមម្ល៉េះ បេីទោះបីគេមិនទាន់អាចនិយាយស្តីអ្វីអោយយេីងយល់បានក្រៅតែពីស្រែកយំ។ ដោយសារតែចម្ងល់ទាំងនេះ ទេីបក្មេងៗគ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់ ទន្ទឹងរង់ចាំតែពេលដែលគេចេះនិយាយ នឹងអាលសួរសំនួរដល់ឳពុកម្តាយរបស់គេថា អានេះអីគេ? អានោះអីគេ? ម៉េចបានជាអញ្ចឹង? ។ល។ គេតែងសួរសំនួរដដែលនេះមិនចេះនឿយហត់ឡេីយ រហូតមានពេលខ្លះសួរទាល់តែឳពុកម្តាយគេធុញទ្រាន់ក៏មាន។ នៅពេលដែលគេធំឡេីងបន្តិចម្តងៗ និងរហូតដល់ពេញវ័យ និងពាក់កណ្តាលជីវិត គេបន្តមានចម្ងល់និងសួរសំនួរផ្សេងៗជាច្រេីនទៀតមិនចេះចប់ ហេីយអ្នកខ្លះនៅមានសំនួរ និងចម្ងល់រហូតដល់វ័យចំណាស់ ឬអស់អាយុក៏មានដែរ។ ចម្លេីយសាមញខ្លះគេអាចទទួលបានពីឳពុកម្តាយ រីឯចំលេីយសីុជម្រៅ ឬបែបវិទ្យាសាស្រ្ត គេអាចរកបានពីការសិក្សាស្រាវជ្រាវនៅឯសាលារៀន ឬតាមអុិនធ័រណិត។ កាលនៅពីក្មេងអាយុប្រហែល ៤ឆ្នាំ ជីដូនខ្ញុំតែងពរខ្ញុំដេីរទៅវាលស្រែខាងកេីតផ្ទះ ដែលនៅទីនោះមានដេីមត្នោតមួយជួរ និងមានដេីមញិញដុះព័ទ្ធជំុវិញគល់ត្នោត។ ខ្ញុំតែងរំអុកជីដូនខ្ញុំអោយពរខ្ញុំទៅទីនោះព្រោះខ្ញុំចូលចិត្តញាុំផ្លែញិញទុំ និងជាពិសេសមេីលសត្វមួយប្រភេទដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ចូលចិត្ត។ សត្វនោះគឺសត្វមេអំបៅដែលមានពណ៌ល្អស្អាត ហេីយអាចហោះហេីរបាន។ មានសត្វមេអំបៅជាច្រេីនដែលតែងហេីររោមផ្កាញិញនៅជំុវិញគល់ត្នោត។ កាលនោះខ្ញុំតែងសួរជីដូនខ្ញុំថាអានឹងអីគេ? ជីដូនខ្ញុំក៏ឆ្លេីយថាមេអំបៅ។ ខ្ញុំក៏សួរទៀតថា មេអំបៅវាកេីតមកពីណា? គាត់ក៏ឆ្លេីយថាវាកេីតមកពីមេវា។ ខ្ញុំក៏ឆ្ងល់ហេីយបន្តសួរទៀតថាតេីមេវាកេីតមកពីណា? គាត់ក៏ឆ្លេីយថា កេីតមកពីយាយវា។ ហេីយចុះយាយវាកេីិតមកពីណា? ខ្ញុំក៏សួរទៀត។ ពេលនោះជីដូនខ្ញុំថា កេីតមកពីយាយទួតវា។ ខ្ញុំក៏ថា អញ្ចឹងមេអំបៅមានយាយដូចខ្ញុំដែរ។ គាត់ថាសត្វអ្វីក៏មានយាយវាដែរ។ ជីដូនរបស់ខ្ញុំបានព្យាយាមឆ្លេីយអស់ពីសមត្ថភាពរបស់គាត់ ហេីយចំលេីយទូទៅនេះគឺអាចទទួលយកបាន។ ក៏ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំធំពេញវ័យ ទេីបខ្ញុំបានដឹងថាសត្វមេអំបៅទាំងអស់សុទ្ធតែឆ្លងកាត់ការបម្លែងខ្លួនតាមលក្ខណៈធម្មជាតិរបស់វាដ៏គួរអោយស្ញប់ស្ញែងបំផុត។ វាចាប់ផ្តេីមពីពងសតូចមួយនៅក្រោមសំបកស្លឹកឈេី រួចញាស់ចេញទៅជាសត្វដង្កូវតូចមួយដែលមានក្បាលខ្មៅ។ មួយរយៈខ្លីក្រោយមកវាបានប្រែរូបទៅជាដង្កូវដុះស្នែងដែលចូលចិត្តសីុស្លឹកឈេីជាអាហារ។ បន្ទាប់មកទៀតវាបានព្យួរខ្លួនវាទៅនឹងមែកឈេីរួចក៏បកស្បែកដង្កូវនេះចេញ នៅសល់ស្បែកស្តេីងពណ៌ពងមាន់រំុព័ទ្ធជុំវិញខ្លួនវា រួចប្តូរទៅពណ៌បៃតង។ ប្រហែល ២សប្តាហ៍ក្រោយមកយេីងអាចមេីលឃេីញទំរង់ជាសត្វមេអំបៅ និងមេីលឃេីញស្លាបរបស់វាមានពណ៌ចំរុះ។ មិនយូរប៉ុន្មានវាក៏ហែកសំបកនោះចេញ ហេីយសម្ងំស្ងៀមបន្តិចដេីម្បីបន្សាំទៅនឹងធាតុអាកាសខាងក្រៅ រួចក៏ហេីរទៅរកចំណី។ ការបម្លែងងខ្លួននេះ ពិតជាគួរអោយស្ញប់ស្ញែងខ្លាំងណាស់ ហេីយបេីអ្នកចង់ឃេីញច្បាស់អ្នកអាចមេីលវីដេអូរខ្លីនៅលេីអុិនធ័រណិត ស្វែងរកនៅក្នង Google Search ឬ YouTube រួចវាយអក្សរ Butterfly Transformation។នៅពេលដែលខ្ញុំពិចារណាទៅលេីសត្វមែអំបៅដែលបានបម្លែងខ្លួនចេញពីដង្កូវ ធ្វេីអោយខ្ញុំគិតទៅដល់ការបម្លែងខ្លួនរបស់មនុស្សចាប់តាំងពីចាប់កំណេីតរហូតដល់ធំពេញរូបរាង។ មនុស្សក៏មានការបម្លែងខ្លួនជាច្រេីនដំណាក់កាលស្រដៀងគ្នាទៅនឹងមេអំបៅដែរ គ្រាន់តែរូបសណ្ថាននៃការប្រែប្រួលរូបរាង្គកាយមិនដូចគ្នាតែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី អ្វីដែលមនុស្សបម្លែងមិនចេះចប់នោះគឺគំនិត ដែលជាប្រភពនៃការលូតលាស់ និងរីកចំរេីនឥតដែនកំណត់ខុសពីសត្វមេអំបៅ និងពពួកសត្វឯទៀត។ ដោយសារវល់តែចង់ដឹង និងចង់ឮអំពីអ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅជំុវិញខ្លួន និងនៅលេីផែនដី មនុស្សយេីងជាច្រេីននាក់ មានការធ្វេសប្រហែស និងមានចំនុចខ្វះខាតមួយ គឺមិនស្គាល់ខ្លួនឯងអោយបានច្បាស់។ យេីងមិនបានសួរសំនួរថាតេីយេីងជានរណា? តេីយេីងកេីតមកលេីភពផែនដីនេះដេីម្បីអ្វី? តេីយេីងចង់អោយជីវិតយេីងមានលក្ខណៈបែបណា? ។ល។ ខ្ញុំទេីបតែស្គាល់ខ្លួនឯងបានច្បាស់នៅពេលដែលខ្ញុំមានអាយុ ៣០ឆ្នាំ បន្ទាប់ពីខ្ញុំចាប់ផ្តេីមសួរសំណួរជាច្រេីនមកកាន់ខ្លួនឯង និងធ្វេីការឆ្លុះបញ្ចាំងត្រឡប់ទៅអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលបានកេីតឡេីងនៅក្នុងកំឡុងពេល ៣០ ឆ្នាំនោះ ជាពិសេសក្នុងរយៈពេល ២៥ឆ្នាំ ដែលខ្ញុំបានចងចាំ។ ការស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់ធ្វេីអោយខ្ញុំមានអារម្មណ៍រំភេីបក្រៃលែង ព្រោះវាអាចធ្វេីអោយខ្ញុំកែតម្រូវ និងតម្រែតម្រង់គោលដៅជីវិត អោយត្រូវនឹងចំណង់ចំណូលចិត្ត និងបេសកកម្មជីវិតរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់។ ប្រសិនបេីខ្ញុំមិនបានសួរសំណួរទាំងនោះមកកាន់ខ្លួនឯងទេ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនបានស្គាល់ខ្លួនឯងជារៀងរហូត។ តាមពិតទៅយេីងមិនចាំបាច់រង់ចាំរហូតដល់ពេលមានអាយុច្រេីនទេីបបានស្គាល់ខ្លួនឯងអោយបានច្បាស់នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញការស្គាល់ខ្លួនឯងអោយបានច្បាស់កាន់តែឆាប់កាន់តែប្រសេី ដេីម្បីកំុអោយខាតពេលវេលា។ ដូច្នេះពេលវេលាដែលល្អបំផុតសម្រាប់ស្គាល់ខ្លួន ឯងអោយច្បាស់គឺនៅក្រោមអាយុ ២០ឆ្នាំឬនៅពេលដែលយេីងកំពុងរៀននៅវិទ្យាល័យ។ ហេតុអ្វីយេីងចាំបាច់ត្រូវស្គាល់ខ្លួនឯងអោយបានច្បាស់? គឺពីព្រោះថា យើងត្រូវកសាងជីវិតមួយអោយត្រូវនឹងចំណង់ចំណូលចិត្ត ទេពកោសល្យ និងបេសកកម្មនៃជីវិតរបស់យេីង ដេីម្បីអោយជីវិតយេីងជួបនូវភាពរីករាយ ភាពស្រស់បំព្រង ជាពិសេសដេីម្បីអោយជីវិតយេីងពោរពេញទៅដោយអត្ថន័យ ឬគេហៅថាធ្វេីអោយជីវិតមានន័យ។ និយាយអោយងាយយល់គឺត្រូវមានប្លង់ជីវិតដូចដែលយើងមានប្លង់ផ្ទះមុននឹងធ្វើការសាងសង់វាអញ្ចឹងដែរ។ ជាក់ស្តែងប្លង់ជីវិតភាគច្រើនមិនត្រូវបានគូសចេញមកក្រៅដូចប្លង់ផ្ទះ ឬប្លង់អគារនោះទេ។ តែវាស្ថិតនៅក្នុងសុបិន្ត នៅក្នុងចិត្ត និងក្នុងអារម្មណ៍របស់យើងម្នាក់ៗ។ ដូច្នេះចំនុចចាប់ផ្តើមនោះគឺយើងត្រូវបង្កើតរូបភាពជោគជ័យអោយលេចឡើងនៅក្នុងគំនិត និងនៅក្នុងចិត្ត ដែលផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនិងអារម្មណ៍របស់យើងអោយបានច្បាស់លាស់ និងត្រឹមត្រូវជាមុនសិនទេីបយេីងធ្វេីសកម្មភាពដេីម្បីប្រែក្លាយរូបភាពជោគជ័យនោះ អោយទៅជាភាពជោគជ័យពិតប្រាកដនៅក្នុងជីវិតយេីង។ តើអ្នកចង់ធ្វើអ្វី? តើអ្នកចង់ឃើញជីវិតអ្នកនាពេលអនាគតមានលក្ខណៈយ៉ាងដូចម្តេច? តេីធ្វេីយ៉ាងណាទេីបអ្នកប្រាកដថា ការចង់ធ្វើអ្វីមួយ ឬចង់បានអ្វីមួយនេះ ជាការផុសចេញពីចិត្ត និងអារម្មណ៍ពិតរបស់អ្នកដោយផ្ទាល់ ពុំមែនជាគំនិតរបស់អ្នកណាផ្សេងឡើយសូម្បីតែអ្នកដែលមានឥទ្ធិពលនៅក្នុងជីវិតអ្នកក៏ដោយ? បើពុំដូច្នោះទេ អ្នកអាចនឹងស្វែងរកអត្ថន័យដ៏ពេញលេញ សំរាប់ជីវិតមិនឃេីញ ឬមិនអាចប្រេីប្រាស់អស់សក្តានុពលដែលអ្នកមានក្នុងភាពជាមនុស្ស។ ...

  • ជំពូក​ទី១ ១. ស្គាល់ចំណង់ចំណូលចិត្តខ្លួនឯង

    ចំណង់ចំណូលចិត្តគឺជាកត្តាជំរុញនូវរាល់សមិទ្ធិផលជាដុំកំភួន ដែលមនុស្សសំរេចបាននៅលើលោកនេះ។ ដូច្នេះភាពជោគជ័យនៅក្នុងជីវិត ត្រូវតែផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនិងការធ្វើអ្វី ដែលយេីងមានចំណង់ចំណូលចិត្តបើពុំដូច្នោះទេ យេីងអាចប្រឈមនឹងការផ្លាស់ប្តូរការងារនៅពេលក្រោយ ឬធ្វើអោយយេីងមិនអាចសំរេចលទ្ធផលការងារបានជាអតិបរមាឡើយ។ នៅក្នុងលោកយេីងនេះ មានមនុស្សជាច្រើននាក់ណាស់ ដែលមានអ្វីៗគ្រប់បែបយ៉ាង ដែលលុយអាចទិញបាន ប៉ុន្តែនៅខ្វះភាពរីករាយនៅក្នុងចិត្ត។ នេះខ្ញុំមិនបាននិយាយថា យើងមិនត្រូវការលុយនោះទេ ហេីយខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាលុយអាចជួយសម្រួលដល់ជីវិតយើងបានច្រើនយ៉ាង ជាពិសេសនៅពេលយើងទៅផ្សារទំនើបឬធ្វើដំណើរកំសាន្តទៅកន្លែងផ្សេងៗ។ ប៉ុន្តែចំពោះការស្វែងរកសុភមង្គលនៅក្នុងជីវិត លុយតែមួយមុខមិនមែនជាដំណោះស្រាយនោះទេ ពោលគឺនៅមានអ្វីៗជាច្រើនទៀត ដែលយើងត្រូវការ ហើយលុយមិនអាចទិញបាន។ នៅសកលវិទ្យាល័យ ផែនស៊ីលវេនៀ (Pennsylvania) នៃសហរដ្ឋអាមេរិក គេបានចំណាយពេលអស់ប្រហែល៣០ឆ្នាំ និងចំណាយទឹកប្រាក់អស់ជាង៣០លានដុល្លាក្នុងការសិក្សាស្រាវជ្រាវមួយ ដេីម្បីស្វែងរកកត្តាដែលនាំអោយមនុស្សមានសុភមង្គល។ គេរកឃេីញថាមានឫសគល់៣យ៉ាងនៃសុភមង្គលគឺ៖ ទី១ជីវិតរីករាយ ទី២ជីវិតល្អប្រសើរ និងទី៣ជីវិតដែលមានន័យ។ ជីវិតរីករាយគឺសំដៅទៅលើការរកមូលហេតុដើម្បីសប្បាយ ឬសើចអោយបានច្រើនឧទាហរណ៍ដូចជាក្រុមតារាសម្តែង ឬសិល្បៈករ និងតារាកំប្លែងជាដើម។ ប៉ុន្តែភាពរីករាយបែបនេះងាយនឹងទទួលរងឥទ្ធិពលខាងក្រៅដែលអាចប្រែក្លាយពីភាពរីករាយទៅជាវិបត្តិ ឬមានភាពប្រែប្រួលទៅតាមអាយុកាល។ ជីវិតប្រភេទទី២ជាជីវិតល្អប្រសើរ គឺការមានភាពរីករាយខ្លះមានលំនឹង និងសុវត្ថិភាពផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ មានការងារសមរម្យនៅក្នុងសង្គម និងមានកិត្តិយស ដែលតាមរយៈនេះយើងអាចធ្វើអ្វីៗ ដែលយើងចង់ធ្វើ ដោយការពេញចិត្ត និងទទួលបានការសាទរពីអ្នកផងទាំងពួង រួមទាំងការអាចប្រើប្រាស់សមត្ថភាព ទេពកោសល្យ និងចំណង់ចំនូលចិត្តក្នុងការងារគ្រប់គ្រង  ការដឹកនាំ ការជួយអប់រំ និងបណ្តុះបណ្តាលដល់អ្នកដទៃ ឬការធ្វើអោយសប្បាយរីករាយ និងមានគេស្រឡាញ់រាប់អានច្រើន៘​ ក៏ប៉ុន្តែសុភមង្គលដែលមានកំរិតខ្ពស់បំផុតនោះគឺ “ជីវិតមានន័យ” ដែលជាការលះបង់ ឬប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះបុព្វហេតុណាមួយដែលមានលក្ខណៈធំធេងជាងប្រយោជន៍ខ្លួនឯងផ្ទាល់។ ដេីម្បីធ្វេីជាភស្តុតាងគាំទ្រអំណះអំណាងនេះ គេបានធ្វេីការដកពិសោធន៍រវាងការធ្វើ​​សកម្មភាពដែលមានភាពសប្បាយរីករាយ ដូចជាការដើរលេងកំសាន្ត  ការរាំច្រៀង  ការទស្សនាខ្សែភាពយន្ត៘ ជាមួយនិងការធ្វើសកម្មភាពមនុស្សធម៌  ការជួយសង្គ្រោះគេ  ការដាក់ទានទៅអោយជនទុរគត ដែលប្រឈមនឹងការបាត់បង់ជីវិត និងការធ្វើអ្វីមួយដើម្បីបុព្វហេតុធំធេងជាងបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន។ ជាលទ្ធផលនៃការដកពិសោទធន៍នេះ គេរកឃើញថា ការធ្វើអំពើល្អការសង្គ្រោះនិងសកម្មភាពមនុស្សធម៌ ឬបុព្វហេតុធំធេងបានទទួលនូវសុភមង្គលនិងអត្ថន័យជីវិតច្រើនជាង។ សួរថា តើអ្នកគួរធ្វើអ្វីនៅក្នុងជីវិតនេះ? ការយល់ដឹងពីគោលបំណងនៃជីវិត វាអាចជួយអោយអ្នករំលេចនូវចំណង់ចំណូលចិត្ត។ នៅពេលអ្នកធ្វើការងារអ្វីមួយដោយការមិនពេញចិត្តនោះ អ្នកនឹងអាចដឹងនៅពេលអនាគត ព្រោះអារម្មណ៍អ្នកហាក់មិនរីករាយចំពោះការងារនោះឡេីយ។ ប៉ុន្តែពេលខ្លះអ្នកមិនដឹងច្បាស់ថាអ្នកចូលចិត្តធ្វេីអ្វីអោយពិតប្រាកដនោះទេ គឺដឹងត្រឹមតែថា អ្នកមិនពេញចិត្តចំពោះការងារនោះតែប៉ុណ្ណោះ។ ជួនកាលនៅពេលដែលអ្នកជួបនូវវិបត្តិនៅ ក្នុងជីវិត វាអាចពញ្ញាក់ស្មារតីអ្នកអោយគិត និងត្រិះរិះពិចារណាឡើងវិញ រួចចាប់ផ្តេីមរៀបចំជីវិតអ្នកសារជាថ្មី។ ប៉ុន្តែអ្នកនឹងចំេណញបានច្រើនណាស់បើសិនអ្នកបានដឹងជាមុនថាអ្នកចង់ធ្វេីអី្វពិតប្រាកដ ហេីយកំុទុកចាំរហូតដល់ពេលដែលអ្នកជួបវិបត្តិទេីបបានដឹង។ វាជាការសំខាន់ណាស់ ដែលអ្នកអាចផ្សារភ្ជាប់គោលបំណងនៃជីវិតរបស់អ្នកទៅនឹងទេពកោសល្យនិងចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់អ្នក។ ការធ្វេីដូច្នេះ គឺមានន័យថាអ្នកជ្រេីសរេីសដេីរលើមាគា៌ទៅកាន់ភាពជោគជ័យ និងសុភមង្គល។ ការសម្រេចបានគោលបំណងជីវិតគឺស្ថិតនៅលើគេបង្អស់នៃកាំជណ្តេីរតំរូវការមនុស្ស ដែលបានរកឃើញដោយលោក ម៉ាស្លូ អាប្រាហាម ...

  • សេចក្តីផ្តេីម

    នៅក្នុងបឋមវ័យ ខ្ញុំបានឮមនុស្សជាច្រេីននាក់និយាយថា ជីវិតមនុស្សយេីងគ្រប់រូបសុទ្ធតែត្រូវបានកំណត់មកជាស្រេចដោយ            ព្រហ្មលិខិត ដែលជាអ្នកសម្រេចលេីជោគវាសនារបស់យេីងម្នាក់ៗ។ កាលនោះខ្ញុំធ្លាប់ជឿថាប្រហែលជាយ៉ាងដូច្នេះមែន តែខ្ញុំបានប្រាប់ខ្លួនឯងថា ខ្ញុំត្រូវស្វែងរកហេតុផល និងភស្តុតាង ដេីម្បីមកបញ្ជាក់លេីអំណះអំណាងនេះជាមុនសិន។ មកទល់ពេលនេះក៏នៅតែមានមនុស្សមួយចំនួននៅជឿថាព្រហ្មលិខិត ជាអ្នកកំណត់ជោគវាសនារបស់មនុស្សដដែល។ អ្នកដែលយល់ឃេីញដូច្នេះ ភាគច្រេីនជាអ្នកដែលត្រូវលួងលោមខ្លួនឯង កំុអោយមានការឈឺចាប់ ឬតូចចិត្ត ពីព្រោះស្ថានភាពជីវិតរបស់ពួកគេមិនសូវល្អ និងជួបការលំបាកច្រេីន ឬយេីងហៅថា ជាអ្នកដែលមិនជោគជ័យនៅក្នុងជីវិត។ ប្រសិនបេីនេះជាមធ្យោបាយក្នុងការលួងលោមចិត្ត ខ្ញុំមិនមានអ្វីត្រូវនិយាយទេ ព្រោះវាក៏ជាវិធីមួយដែរ ដែលអាចកាត់បន្ថយទុក្ខ និងភាពសោកសៅរបស់មនុស្សបាន។ ប៉ុន្តែបុគ្គលដែលជោគជ័យនៅក្នុងជីវិត ឬអ្នកដែលមានស្ថានភាពជីវិតល្អប្រសេីរទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានស្គាល់ សុទ្ធតែគិតថាជីវិតពួកគេបានជោគជ័យ គឺដោយសារតែការតស៊ូប្រឹងប្រែង និងការព្យាយាមរបស់ពួកគេនាពេលកន្លងមក និងនៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន។ ចុះអ្នកវិញ? តេីអ្នកជឿលេីទស្សនៈមួយណា? អស់រយៈពេលជាង ៣០ឆ្នាំ ខ្ញុំបានស្វែងរកភស្តុតាង និងហេតុផលជាច្រេីន តាមរយៈការដកពិសោធជីវិតខ្លួនឯងផ្ទាល់ និងការស្វែងយល់អំពីជីវិតរបស់បុគ្គលជោគជ័យជាច្រេីននាក់ទៀត ហេីយយោងតាមហេតុផល និងភស្តុតាងទាំងអស់នេះ ខ្ញុំហា៊នបដិសេធចោលទស្សនៈ ដែលថាព្រហ្មលិខិតគឺជាអ្នកកំណត់ជោគវាសនារបស់មនុស្ស។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំជឿថាមនុស្សយេីងជាអ្នកទទួលខុសត្រូវក្នុងការកំណត់ជោគវាសនារបស់ខ្លួនឯង ហេីយស្ថានភាពរបស់យេីងនាពេល បច្ចុប្បន្ន គឺជាលទ្ធផលនៃការប្រព្រឹត្តិរបស់យេីងនាពេលកន្លងមក និងនាពេលបច្ចុប្បន្ន។ ហេតុផលដែលនាំអោយខ្ញុំជឿយ៉ាងដូច្នេះ គឺមានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅនេះស្រាប់។ ប្រសិនបេីអ្នក មិនយល់ស្របជាមួយខ្ញុំទេ សូមអ្នកទុកពេលអោយខ្លួនអ្នកបានអានសៀវភៅនេះចប់សិន រួចចាំអ្នកគិតពិចារណាសារថ្មីឡេីងវិញ។ ខ្ញុំមេីលឃេីញជីវិតស្រដៀងទៅនឹងផ្កា គឺមានពេលខ្លះរីកស្រស់បំព្រង និងមានពេលខ្លះស្រពោនក្រៀមស្វិត។ ជីវិតហាក់ដូចជាសៀវភៅរឿងប្រលោមលោកមួយក្បាល ដែលមានជំពូកខ្លះរីករាយ​ និងមានជំពូកខ្លះកម្សត់ និងកេីតទុក្ខ។ ជីវិតខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ដូចគ្នានេះដែរ គឺមានជំពូកដែលកម្សត់រកលេខដាក់គ្មាន ហេីយក៏មានជំពូកខ្លះរីករាយរកអ្វីមកប្រៀបផ្ទឹមពុំបានដែរ។ អ្នកនឹងបានដឹងអំពីរសជាតិទាំងនេះនៅពេលអានសៀវភៅនេះចប់។ សូមអនុញ្ញាតិអោយខ្ញុំចាប់ផ្តេីមនូវជំពូកនៃជីវិតកម្សត់កម្ររបស់ខ្ញុំជាមុនទៅចុះ៖ កាលនៅវ័យកុមារ ខ្ញុំបានរំខានការដេកពួនរបស់សត្វមិនតិចទេ ហេីយនៅពេលដែលខ្ញុំនឹកឃេីញដល់រឿងទាំងនោះ ខ្ញុំនៅព្រឺសម្បុរនៅឡេីយ។ នៅខាងត្បូងផ្ទះខ្ញុំមានស្រះកំប្លោក២ ដែលមានផ្កាព្រលិត ...

  • ដំណើរជីវិត​របស់ខ្ញុំ

    ​​​              ខ្ញុំមានកំណេីតនៅភូមិដាច់ស្រយ៉ាលមួយនៃទឹកដីខេត្តស្វាយរៀង ក្នុងត្រកូលកសិករ។​ ឥទ្ធិពលនៃសង្គ្រាមជាច្រេីនទស្សវត្សរ៍នៅកម្ពុជា បានបន្សល់ទុកនូវភាពក្រីក្រលំបាកសម្រាប់ពលរដ្ឋខ្មែរទូទៅនៅសម័យនោះ ដែលតម្រូវអោយខ្ញុំត្រូវហែលឆ្លង និងភ្លក់រសជាតិនៃការតស៊ូ ដ៏សែនជូចត់ សម្រាប់ជីវិតនៅវ័យកុមារ។ ខុសពីកុមារជាច្រេីននាក់ទៀត ដែលស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដូចគ្នានាពេលនោះ ខ្ញុំបានបម្លែងជីវិតរបស់ខ្ញុំទៅជាបុគ្គលម្នាក់ដែលផ្តល់ប្រយោជន៍ដល់សង្គមតាំងពីអាយុ ១៣ឆ្នាំហេីយបានក្លាយជាបុគ្គលឆ្នេីមមួយរូប និងមានការទទួលស្គាល់ពីសង្គមជាតិ និងពីឆាកអន្តរជាតិនៅក្នុងវ័យត្រឹមតែជាង ២០ ឆ្នាំតាមរយៈការបង្ហាញសមត្ថភាព ស្នាដៃ និងសមិទ្ធិផលការងារអាជីពរបស់លោកជាមួយនឹងស្ថាប័នអន្តរជាតិជាច្រេីនដូចជាៈ សហភាពអឺរ៉ុប  វិទ្យាស្ថានជាតិប្រជាធិបតេយ្យសម្រាប់កិច្ចការអន្តរជាតិ (NDI) ធនាគារពិភពលោក  អង្គការសហប្រជាជាតិ   មជ្ឈមណ្ឌល OXFORD  ដេីម្បីភាពជាអ្នកដឹកនាំនៃចក្រភពអង់គ្លេស និងអង្គការតម្លាភាពអន្តរជាតិ។ល។ ...

Blog Content English